485507ՌԼԱ( = 1582)։
33, որոնցմէ ա՝ 13 թղ., գ՝ 6 թղ., ժդ, ժզ՝ 14 թղ., թ, ժբ, ժէ, իգ՝ 15 թղ., մնացածները իւրաքանչիւրը 16 թղ.։
թուղթ։
փայտեայ կաշեպատ դրոշմազարդուած. ներքին կողմէն պատուած են հասարակ լաթով։
թէեւ հաստատուն եւ մաքուր է, սակայն զանազան տեղեր մէկ կամ աւելի թուղթեր ինկած են. Թղ. 12-13, 31-32, 33-34, 177-178, 195-196, 200-201, 225-226, 248-249։ Ձեռագիրը կողմնակի եւ վերի լուսանցքներէն՝ խոնաւութիւն առած ըլլալով՝ վնասուած են զարդերը, իսկ Թղ. 268-317 արտաքին լուսանցքները շատ փնացած ըլլալով՝ նորգուած են նորագոյն թուղթերով։
գրիչր։
չունի։
գլխաւոր կանոններու առաջին գիրերը, կարմիր եւ կապոյտ գոյներով՝ բաւական ճաշակաւոր են։
կարմիր են, որոնք երբեմն խոնաւութենէն փճացած են։
միայն թղ. 2ա ոսկեզարդ է, մնացածները պարզ բաներ են եւ մեծ մասամբ խոնաւութենէն փնացած։
չկան։
Թղ. 2ա։
Թղ. 47ա, 103ա, 274բ, 295ա, 319բ, 347ա, բոլորն ալ կարմիր եւ կապոյտ գոյներով, բաւական յաջող եւ ճաշակաւոր։
կարմիր, իսկ գլխաւոր կանոններու առաջին շարականի առաջին տողը մուր կարմիր մելանով է եւ երկրորդ տողը խորագրին գոյնով։
Թղ. 1ա, 1բ, 130բ, 177բ, որոնց վրայ գրիչի փորձեր կատարուած են։
1. Թղ. 343ա. «Փառք ամենասուրբ Երրորդութեանդ Հաւր եւ Որդ(ւ)ոյ եւ Հոգւոյն սրբոյ յաւիտեանս. ամէն։ Նաեւ ես նուաստս եւ անարուեստս, քայքայեալս յամենայն բար(ւ)ոյ դործոց, տառապեալ ոգիս, ըստուերս կրաւնօորաց Յովանէս սուտանուն եպիսկոպոսս, որ միայն զանունս ունիմ եւ զգործս ոչ։ Ըղձացայ այսմ բարի գործոյ եւ մերձենալոյ ի գիրս սուրբս, թէպէտեւ անվարժ էի յարհեստի գրոյս, սակայն ի շնորհաց սուրբ Հոգւոյն յանգ հանեալ կատարեցի զսակաւ գիծս որ կոչի շարակնոց իմ մեղաւոր ձեռաւքս, յիշատակ իմոյ անձինս եւ հոգ(ւ)ոյս, ի յերկիրս Ցաղմընայ, ի վանքս Երկանընկուզեցն, ի դուռն Տիրամայր սուրբ Աստուածածնին եւ սուրբ Կարապետին եւ այլ սրբոցն որ աստ կան հաւաքեալ։ Ի թվականիս հայոց Ռ եւ ԼԱ( = 1582). եւ Քրիստոսի փառք յաւիտեանս. ամէն»։ 2. Թղ. 177ա. «Որ ընթերցողք, զմեղօք ի լի զՅովանէս գրիչս յիշեցէք եւ ինձ թողութիւն խնդրեցէք ի յԱստուծոյ»։ 3. Թղ. 379բ. Յետ Տօնացոյցին եւ ժամամուտներուն՝ գրիչը դրած է վերջին յիշատակարանը. «Փառք համագոյ եւ միասնական սուրբ Երրորդութեանն Հօր եւ Որդ(ւ)ոյ եւ Հոգ(ւ)ոյն սրբոյ յաւիտեանս. ամէն։ Որ ետ կարողութիւն ինձ անարժանիս մեղաւոր Յովանիսիս, որ գրեցի եւ յաւարտ հանեցի զսուրբ գիրքս, յիշատակ անձին իմոյ եւ հոգ(ւ)ոյ իմոյ։ Աղաչեմ զձեզ որք հանդիպիք սմա կարդալով կամ աւրինակելով կամ տեսանելով, թողութիւն խնդրեցէք յԱստուծոյ իմ մեղացն, եւ լի սրտիւ Աստուած ողորմի ասացէք։ Անմեղադիր լերուք զի աչքս խիստ է շլացեր, վայու ռ( = 1000) բերան զիս, որ իմ սրտովս բան չեղաւ, սիրտս խոռ է, որ չի կարացի ոսկկով ծաղկեր էի, զի աչքս ի լուսոյ պակսեցաւ։ Փառս Աստուծոյ այլ,որ այլ չուքր եւ գոհութիւկ Աստուծոյ, 4. Թղ. 379բ. Վերի յիշատակարանին կը յաջորդէ նուաղ մելանով. «Դարձեալ յիշեցէք զԿիրակոս քահանայս, որ հառ զշարակնոցս. յյիշիշատակ ի հալալ ընչիցն անջնջելի յիշատակ իւր հոգ(ւ)ոյն. Աստուած ողորմի ասացէք. նմա փառք յաւիտեանս. ամէն»